نوزادان در بدو تولد دارای چند بازتاب ( رفلکس) غیر ارادی هستند . برای کسب مهارت های دستی ابتدا باید این بازتاب ها  از بین بروند ،بازتاب چنگ زدن نوزاد ،که آنقدر نیرومند است که می تواند وزن او را تحمل کند ،باقیمانده ای از عصری است که نیاکان بدوی ما لازم بوده به شاخه های درختان چنگ بزنند. این بازتاب باید از بین برود تا کودک بتواند بطور ارادی چنگ بزند و چیزی را در دست بگیرد . بازتاب یکه خوردن نیز،که همه ی نوزادان از آن برخوردارند ،بصورت باز کردن انگشتان به شکل ستاره به طرف بیرون ظاهر میگردد. این بازتاب کنار گذاشته شود تا کودک بتواند نوشتن با مداد را بیاموزد.

 
 

 

 

 

 


 

 


کودک خردسال از دهان خود به عنوان عضو اصلی لامسه استفاده می کند . بعدها انگشتان جای آنها می گیرند. در طی سال اول ،او با چنگ زدن خود را اصلاح می کند طوری که به جای گرفتن مکعب با کف دست می تواند آن را بین انگشتان شست و اشاره خود نگهدارد،این پیشرفت ویژه است که ما را از سایر گونه های جانوران متمایز می کند . هیچ گونه ی دیگری دارای چنین تواناییهای برجسته ی استفاده از دستها نیست . پیشرفت مهم دیگر هنگامی است که کودک شما به آسانی جسمی را رها می کند،در این هنگام عضلات مخصوص رها سازی یاد گرفته اند در مقابل عضلات مربوط به نگهداشتن عمل کنند . طوری که این دو گروه عضلات متضاد با یکدیگر همکاری می کنند.
                           
                           بر گرفته از کتاب : همه کودکان تیزهوشند اگر...